Hi friends,
Would like to share some interesting facts.

Title is -"The things taught to me by my breakages (fractures, slip disk, ligament tear etc.) over the past years.

1. My first fracture was 1 year after my marriage. I learnt to use Knife. I was not comfortable to the idea and  I also thought that Vili (in Marathi) is the best. But I stand corrected and slowly but surely I became more comfortable and expert in using it, so much so, that I have come a full circle and now only use knife for everything.
2. Next was my slip disk. I learnt to use English toilet for which I was dead against of and also had inhibitions. But my injury was the remedy for my mental blockages to certain ideas.
3. Next came some ligament injuries and toe fracture together with a plaster on my foot and 2 small kids to look after. I drove scooter with my kids and with the fracture. I couldn't depend on others to do all the chores for me for 1 month. That taught me to look for my limitations and ask for the (only) needed help from others and that to with dignity and not by arousing pity.That also firmed my belief in the goodness around us. Any unknown passerby would put my scooter on stand, grocer and vegetable supplier would extend his help in bringing the bags to me, or kick start the scooter for me and that too with a ready smile.With so much warmth around the difficulty of the situation was not that difficult after all.
4. Now that I am again facing the famous breakage, all these things are coming back to me with hoards of positive things coming my way. This time I realised the power of goodwill created by you along the way without any expectations in return. So many people have extended their loving hands my way, that its really overwhelming.
Also there is a thin line between being ill and being handicapped for the short duration. I think we should always remember it.
That's enough for now.
Would like to share some incidents with you all. But that's for the  next time.
Till then. Have a nice life.

Bhagyashree

An act of kindness

My Daddy was hospitalised in July 2010. During this time in the hospital, we had assigned a ward boy for his assistance. This ward boy is from a local alcoholic anonymous group attached to the Hospital. Dad expired within couple of days then.

However this ward boy remembers this incident and has given a call to us since then every year. It was nice to him to remember and call us on this day.

A noble act indeed.  

Swarupa and Mahesh

Basics really works !!

Lata aajji has been stressing the importance of Prarthana, Concentration on breathing, Circle of excellence and Nayas. One such example of how this works.

In June, Kiran shared Shubham's scholarship results. He had secured 292 out of 300. It was great achievement for anybody to be proud of. However it is Shubham's clamness & preparadness that has helped him in his key gains.

He does Prarthana and concentration on breathing everyday. He is usually well prepared and goes to the exam few minutes early. However in addition to this, before every exam, he settles down in his seat and does circle of excellence before attempting his paper.

His achievement of excellence in this area is his greatest asset for future. 

Keep it up Shubham and all others who are doing it.

Love,
Mahesh

Kadamba trees are blooming all over mumbai.Do have a look.

     

आमच्या सोसायटीच्या आवारात आम्ही कृष्णकमळचे वेल लावले होते. अशोकन झाडाच्या बाजूला लावलेले वेल एक गिरकी घेत झाडाच्या आधाराने वाढत होते. त्याला रोज न्याहाळत आम्ही आनंद घेत होते. आमच्या सोसायटीच्या आवारातील कचरा साफ करण्याचे काम भरत नावाचा मुलगा नित्यनियमाने करतो. एकदा असेच कचरा साफ करताना त्याच्या हातून कृष्णकमळचे वेल नकळत उपटल्या गेले. त्यावेळी मी बाल्कनीत उभी होते. डोळ्यासमोर आपण लावलेल्या वेलीची ही स्थिती बघवली नाही. त्याला मोठ्याने सांगे पर्यन्त वेल मुळासकट उपटल्या गेले होते. त्या क्षणी फार वाईट वाटले. ही नाराजगी अर्थात भरतला न सांगता समजली. वरती येऊन त्याने क्षमा पण मागीतली. नंतर काही काळ गेला .

या घटनेबद्दल भरतलाही खूप वाईट असेल. त्याचाही मनात या बद्दल दु:ख असावे.

काही दिवसा नंतर, एकदा सकाळी सहज बाल्कनीत झाडे पाहताना एक नवीन कुंडी दिसली. तेव्हा ऋतुजा म्हणाली, ‘काल भरतने ही कुंडी दिली, त्यात पांढऱ्या लिलीचे कंद आहेत. किती छान आहे ना, हे झाड !’ क्षणभर नजरेसमोर भारतचा चेहरा तरळला. माझ्यापेक्षा त्यालाच वेलीचे दु:ख जास्त झाले होते आणि आपल्या परीने त्याने त्यातून सुंदर मार्ग काढला. त्याचा या कृतीने मी भारावून गेली. आजच, त्या लिलीच्या झाडावर एक सुंदर फुल उमलले आहे.

जयश्री

PATIENCE

It is since one and a half year that omkar had started gardening.He planted various flowering as well as butterfly food plants.Then he used to wait for butterflies to come on them.At that time not a single of them came.Some butterflies passed but never stopped.Omkar used to wait for hours with his camera,but in vain.He became nervous and sad.I advised him not to  worry and have patience.As time passed red pierrot was our first guest. Omkar became happy.Now if not many but certain butterflies like 'painted lady','lime','peacock pansy','tailed jay' and 'mormon' have started taking nectar form flowers.Now when he  comes from school,he get a new treat  in the garden.Seeing him satisfied I well very happy.After all his 'Patience' has paid off.

vivek

Experiences

12/7/2012 12:03 am
Hello,
           I have 3 to 4 experiences to share which has left a mark on my mind.
        This experience is the oldest but I have to share this.  This was when we used to stay in mulund. My mother-in-law was hospitalized and I had to finish my daily chores and reach Lilavati hospital by 8.30 to 9.00 am. When eshaan's day care aunty came to know about it, she conveyed a message to me through eshaan, that I need not worry  about his lunch and the timings to pick him up from her place. This gesture touched my heart.
         Just 2 days before my fathers birthday which is in feb, anagha met me in shibir and handed me a card made by her for my father. I and my parents were touched by this heart warming gesture showed by such a small girl. Thanks a lot to her from my parents as it made their day. 
       Few months back when eshaan's results were out, he told me about his friend who was very upset as he was not 'All clear' in his exam. Eshaan very smartly explained him in such a way that he forgot about his failure and decided to reappear.
       The latest one is about my sharing with suchitra. It so happened that I was a bit worried about my health and so I called up suchitra. She talked to me in such a way that it gave me much solace. Thanks a lot to her as she spared her valuable time from her busy schedule.
bye
rani

सुंदर अनुभव मनवा व अनिरुद्धकडून. (कौतूक चूकून माझ्याकडून. विनोदाने घ्या.)

अनिरुद्ध

गेल्या रविवारी सकाळी मला आईला घेऊन दादरला वर्षश्राद्धाला जायचे होते. मनवा कथक क्लासला, भाग्यश्री आजारी. मी सहज अनिरुद्धला म्हटलं, येतोस का? त्याच्या ओळखीचं वा बरोबरीचं कोणीचं नव्हतं. केवळ माझ्यासाठी तो दादरला आला. तेथे गप्पा मारल्या. मनवा असती तरी मला खात्री आहे तिही आली असती.

मनवा

मनवा ज्याप्रकारे आपल्या मैत्रिणींना सांभाळून घेते. She is anchor of the college group.

ज्यां मैत्रिणींनी तिला दुखावले, त्यांच्याशीही ती खडूसपणे वागत नाही तर प्रेमाने वागते पण पुरेसे अंतर ठेऊन. हे मलाही जमू शकत नाही. मॅच्यूरिटी यालाच म्हणतात असं मला वाटतं. मुलं जगात असं वागतात आणखी काय पाहिजे.

एवढं कौतूक करण मला जडच जात आहे.

असो.  

एक अनुभव

मागील आठवडयात माझे ऑफिस वरळी येथे स्थलांतरीत झाले. त्यावेळी वैयक्तिक नातेसंबंधातून आलेला अनुभव. आमच्या संपूर्ण ऑफिस इमारतीमध्ये कुठलेही अवजड सामान हलविण्यासाठी, स्वच्छता करण्यासाठी कामगार आहेत. त्यांना आम्ही आमचे सामान बांधलेले गठठे उचलण्यासाठी त्यावेळी बोलाविले होते.

लिफट जवळ सामान ठेवण्यासाठी जो एक कामगार मदतीसाठी होता, त्याने तेवढयात तिथून चहा घेउन जाणाऱया आमच्या चहावाल्याला आवाज दिला, ’अरे, संजय, आमच्या मॅडमसाठी एक गरमागरम कॉफी घेउन ये, आणि बिना शक्कर ’ मला धक्काच बसला. मी विचारले, ‘तुम्ही माझ्यासाठी का कॉफी सांगितली’? उलट आमचा या ऑफिसमधील शेवटचा दिवस असल्यामुळे आज माझ्यातर्फे तुम्हा सर्वांना चहापाणी आहे.

त्यावर त्याने दिलेल्या उत्तराने माझे मन हेलावले. तो म्हणाला, तुम्ही आम्हाला आतापर्यंत कामाव्यतिरिक्त इतक्यावेळा चहा दिला आहे, तर आता जाताना तरी मला तुम्हाला काही देऊ दे. मला माहित आहे तुम्ही चहा घेतनाही व तुम्हाला बिनसाखरेची कॉफी आवडते. मी यावर पुढे काहीच बोलू शकले नाही.

लक्षात ठेवून आभार मानण्याची सोपी पण मनाला भिडणारी एका साध्या कामगाराची अशीही कृती पाहून मी भारावून गेले.

प्रियांका नवरे.

            

            मी गावाला जाताना आई भाऊ तसेच इतर नातेवाईकांना भेटावयास मिळेल या विचाराने आनंदित होते तसेच आमच्या कडे येणारे नोकर मंडळीनाही भेटावयास मिळेल याचे समाधान मिळते. यातील काहीजणी आमच्या कडे अजूनही येत आहेत. बऱ्याचजणी वयस्कर झाल्यामुळे गावात येणे बंद झालेले आहे.

       अशीच आमची एक मोलकरीण गावापासून दूर राहते. वयानुसार तिचे गावात येणेही होत नव्हते. परंतु मी ज्या दिवशी गावाला पोहचत असे त्याच्या दुसऱ्या दिवशी घरासोमर हजर होत असे. माझ्या आईलाही याचे आशर्य वाटते. तिला मी आलेला निरोप कोण देते हे एक गूढ आहे. मी जितके दिवस गावाला राहते तितके दिवस ती दररोज येते. मी कितीही नको सांगितले तरीही काहीना काही काम करत बसेल. तिला पैसे दिले तर शुभम, कृतिका करता बाजारात जाऊन काहीतरी खाऊ घेऊन येते. दररोज येताना काहीना काही रानमेवा घेऊन येते. फुले घेऊन येते. तिला काहीही नवीन घेऊन दिले तर ती घेत नाही कारण तिच्या घरातील इतर ते हिसकावून घेतात. ती फक्त जुने कपडे घेते कारण ते तीच वापरू शकते. प्लास्टीकच्या साध्या चपला मात्र तिला चालतात.

       यावर्षी एप्रिल मध्ये गावाला गेलो असताना तिच्याकरता द्राक्षे घेऊन गेलो होतो. तिला फारच आनंद झाला कारण इतकी गोड द्राक्षे तिने खाल्लेली नव्हती.  निव्वळ औषध उपचारा करीतच म्हणून काही पैसे दिले. तिला पावसाळ्यात आईकडे येवून राहायला सांगितले. तिला ते पटलेच नाही कारण ती तिथे आल्यावर माझ्या आईला तिचे सगळे करावे लागेल, तसेच कामाचा मोबदला मोजावा लागेल. पुढे ती म्हणालीकि “ मी स्वतः इतरांकडे काहीतरी छोटे-मोठे काम करून माझं उदरनिर्वाह नक्कीच करू शकेल. त्याचे मला पैसेही मिळतात.  तुझ्या  आईला माझ्या सारखे इतरांच्या घरी जाऊन असे काम करणे शक्य नाही. मग त्यांना पैसे कुठून मिळणार.” माझ्या आईवरती तिला अतिरिक्त भार टाकावयाचा नाही आहे.

       तिच्या या विचार सरणीचा मला फार अभिमान वाटला. तिने माझ्या आईबद्दल दाखवलेली काळजी, आत्मीयता याचे मला फार कौतुक वाटले. आम्ही मुंबईला निघताना तिने आम्हाला २ किलो रेशनचे तांदूळ आणून दिले. जरी ते तांदूळ चांगल्या प्रतीचे नसले तरी तिच्या प्रेमापोटी आम्ही ते घेऊन आलो आणि ते खाल्ले सुद्धा.

शांतला स्वादी     

विश्वनिर्मितीत महत्त्वाची भूमिका बजावणाऱ्या देवकणाचा म्हणजेच हिक्स बोसोन चा शोध अलीकडे शास्त्रज्ञांना लागला. त्याची माहिती उलगडून दाखवणारे व्याखान महाराष्ट् टाइम्स तर्फे गुरुवारी सकाळी ११.३० ला Institute of Sc, Fort, Mumbai येथे आहे.  व्याखान देणार आहेत TIFR छे दोन शास्त्रज्ञ जे या प्रयोगशी निगडीत होते. मी आणि मल्लिका जाणार आहोत, चक्क तिच्या शाळेला बुट्टी मारून. ज्यांना जमेल त्यानी नक्की यावे. दुर्मिळ संधी आहे. आजच्या व काळाच्या म. टा. त याची माहिती आहे.

शुभदा 

Sudhanshu's Post :



|| श्री गुरवे नम: ||
नातं
रविवारी (८ जुलै) सुट्टी असल्यामुळे महत्त्वाची बरीच कामं करायची असं ठरवलं होतं. पण त्या दिवशी मात्र एकही काम होत नव्हतं, प्रत्येक कामात अडचणी येत होत्या. बरीच धावाधावही करावी लागली. त्यामुळे अगदी थकून, वैतागून गेलो होतो. शरीराने थकलेलो आणि मनाने अस्वस्थ, अशा स्थितीत दुपारी घरी येऊन, न जेवताच झोपून गेलो.
थोड्या वेळाने झोपेतून उठलो. विश्रांतीमुळे शारीरिक थकवा तर पळाला होता, पण मनात खळबळ होतीच. अस्वस्थपणामुळे माझी चिडचिड होऊन स्वानंदीच्या आणि मोक्षदाच्या अभ्यासात व्यत्यय आला असता. म्हणून घराबाहेर पडायचं असं ठरवलं. तेवढ्यात एक सुचलं आणि स्वादींना फोन केला. ते सर्व जण घरीच होते. मी त्याच्या घरी गेलो. खूप दिवसांनी शुभमला आणि कृत्तिकाला भेटलो. सर्वांशी मस्त गप्पा मारल्या (फेडररची मॅच बघत). झकास कॉफी प्यायलो, ओरिगामीचा ‘हार्ट पेज-कॉर्नर’ बनवला आणि थोड्या वेळाने घरी निघालो. तासाभराच्या त्या गप्पांमुळे घरी जाईपर्यंत मन शांत झालं होतं.
सुधांशु.

Wednesday,11th July'12

Hi friends!

There is one vegetable vendor in our vicinity. He and his mother set their vegetable shop on a "hatgadi" at around 4pm and closes by 7pm as all his vegetables are over by then. His shop is at the bus stop.
He has given his cell no to all his regular customers. He takes vegetable orders on phone and makes the bags ready for them. He says,'itke thakun aalyavar ajun bhaji sathi vel jayala nako'

He is very kind hearted and good natured person. Normally Myself and my mother take vegetables from him. Whenever I go to him he enquires about my mom and vice-a-versa. That is how he came to know that my parents were unwell and they were staying with us for 2 months. He used to regularly enquire about them to me. Now since mom has gone back to their place, whenever she goes for buying vegetables he makes it sure by tasting a few vegetables like cucumber, snake gourd, ridge gourd that they are not bitter. He adds , 'tumchya potala trass vhayala nako' .He even helps me  to keep vegetable bags in the dickey if the bags are too heavy.

I really want to thank him for his considerate and empathetic behaviour on forthcoming Id. Please let me know your ideas.

Archana

An elderly couple stays in the building oppsite our building.We have hardly met personally, except at her son's wedding.
Our only contact is when I am at the window watering the plants and they are in the balcony seeing their son off to office.
But on my birthday,she waited for me in the balcony inspite of it being a Sunday and wished me Happy birthday.Till today I do not know how she knew my birthday.I did not ask her about it because this does not matter.Her wishes made my day really happy and that does matter.
Such a fine gesture.
It hardly takes any time or money to make somebody happy,But many a times we do not bother to do even that.

Few years back our locality had no organized vendors for fruits and vegetables. We use to buy vegetables from the hawker near our house. There use to be a huge rush in the evening. Everybody use to bargain a lot. Also there use to be petty fights. The hawker was very polite, sincere and sober in nature. Everybody use to exploit him.  We were among the very few buyers who will never bargain for price as well as for the quantity.  Many a times I use to order the required quantity of vegetables and go for a walk. After returning I use to give him the money what he has asked for and takes away the vegetables. If the quality of vegetables is not good he will request me for not to buy the same.

            Recently new exclusive shops as well as super markets have come for vegetables and fruits. Vegetables are neatly packed but with a premium price. We started buying from these shops.

            Suddenly last week I met the old vegetable vendor. He greeted me with a big smile. It seems that he was very happy to see me.  He enquired about Shantala, kids and my well being. We had a good talk, but he tactfully avoided me asking why I have stopped coming to him. I observed that the earlier rush was not there. I really felt very sorry about discontinuing buying from him. I assured him that I would come to him for buying vegetable regularly.

            It was a very rare to see such a good qualities with a poor street vendor. In spite of knowing the reason why we have stopped coming to him, he wanted to have a cordial relationship with us. 

-       By KIRAN SWADI

Strong like 'KOI' fish

उन्हाळ्याच्या  सुट्टीत लताआजीनी  रेग्युलर शिबिरातील सर्वांना 'तोत्तोचान ' हे पुस्तक वाचायला सांगितले होते. जूनमध्ये आम्हाला ते पुस्तक मिळाल्यावर मी व ओम  वाचू लागलो. पुस्तक खूपच छान आहे. त्यातील  एक भाग असा आहे की 'जपानमध्ये पाच मे  या दिवशी (मुलांचा सण -बालदिन )सर्व घरांच्या छपरावर त्या त्या घरातील प्रत्येक मुलाच्या नावाचा एक कापडी किंवा कागदी रंगवलेला मासा लटकवतात. हा  'कोई ' नावाचा मासा अतिशय 'ताकदवान' असतो व तो प्रवाहाच्या विरूद्ध  दिशेने पोहून जातो अशी कल्पना आहे.मुलांनीही  त्या माश्यासारखे ताकदवान व्हाव म्हणून त्या दिवशी अश्याप्रकाराचे मासे तयार केले जातात.' - हा भाग खूप आवडला.

ह्या गुरुपौर्णिमेला ओमचे  औक्षण करताना ह्या 'कोई 'माश्याच्या डिज़ाइनचे पेंटींग  केलेला टीशर्ट त्याला भेट दिला. त्या मागची भावनाही त्याला सांगितली. ओमबरोबरच शिबिरातील आपल्या सर्वच मुलांनी या माश्यासारखेच खूप मजबूत (शरीराने व मनानेही ) बनावे असे वाटते.
  

Hi Manva
These are a few songs I wanted to suggest
1. Aashayein (Iqbal)
2. Dil dhadhakane do(ZNMD)
3.Iktara(Wake up Sid)
4.Yeh tara woh tara (Swadesh)
I couldn't select three out of these so I suggested all four of them.
-Krutika

Dear Manava, here is my choice of songs:
1) Dil dhadakne do (ZNMD)
2)Jo bhi main (Rockstar)
3)Zinda Ho Tum (ZNMD) [I know this isn't really a song, but its the first thing that came to mind when we decided the theme]

Love,
Saniya

We had been to Goa last month.On the day we were to return to bombay the opposition declared BHARAT BANDH. But hon.chief minister of Goa Shri Parrikar saw to it that the tourists were not stranded in any way and all modes of transport operated safely.
On returning to Mumbai the picture was totally different.
No cabs ,no autos at the airport.Adwait had to come and pick us up after Bandh was called off..This is Maharashtra govt.

Saluting Mr.Parrikar for his thoughtful gesture.

Hope I learn to be as thoughtful at every moment for everyone.

After I mentioned on the blog about the bakul tree blooming outside Elphinstone college Anita and Adwait made it a point to take Ananya to see the bloom.
She even gathered the flowers that had fallen on the street and very proudly showed them to her friends at Anandmewa on Sunday.
All the three of them thoroughly enjoyed the bloom and so did I.

जयंत सहस्त्रबुद्धे हे विकासचे लहानपनपासूनचे मित्र. जयंत सहस्त्रबुद्धे संघाचे प्रचारक. ते भारतभर फिरून संघाचे काम करतात. ते गोव्यात संघाचे काम करण्यासाठी गेले असताना त्यांची गोव्याचे मुख्यमंत्री मनोहर पर्रीकरांची चांगली मैत्री झाली. ते आले कि संघाच्या, राजकारणाबद्दल, व्यक्तिगत गप्पा होतात. त्या गप्पा उन्मेषच्या कानावर पडतात .

 पाचं- सहा दिवसांपूर्वी आमच्याकडे जयंत सहस्त्रबुद्धे जेवायला आले होते.  त्यांच्याशी बोलायला शुभदा व मिलिंदसर आले होते. मिलिंदसर जयंतदादांचे मित्र. शुभदाला गोव्याचे मुख्यमंत्री मनोहर पर्रीकरांची थोडक्यात माहिती हवी होती. ती ऐकताना हे लक्षात आले कि  सहस्त्रबुद्धे त्यांच्याबद्दल अतिशय आत्मीयतेने बोलत होते. ते मुख्यमंत्री असताना शासकीय सुविधा स्वतः साठी न वापरता फक्त कामापुरत्या वापरत असत. ते घरगुती कामासाठी  स्वतःची गाडी चालवत असत. मुलाला शाळेत सोडण्यासाठी ते स्वतःच्या खासगी गाडीने जात. त्यांचा हा साधेपणा ऐकून मला आश्चर्य वाटले. त्यांनी त्यांच्या व्यवसायासाठी स्वतःच्या पदाचा फायदा घेतला नाही. त्यांची बायको कधीच राजकारणात आली नाही. नेहमी राजकारणापासून लांब राही. कारण घरातील स्त्री राजकारणात उतरली कि घराच घरपण निघून जात. अशा समजुतीच्या त्या होत्या. ह्या माणसाची राजकारणातील तत्त्वे व निष्ठा ऐकून मनात असा विचार आला कि असा मुख्यमंत्री असणे विरळाच.

 पावसाच्या रिमझिम सरींबरोबर खमंग कांदा भजी खातखात आमच्या गप्पा रंगल्या होत्या. हा माझ्यासाठी एक वेगळा अनुभव होता. 

                विशाखा परांजपे    

hey bloggers
I just wanted to tell you that it is not necessary to have "zindagi"word in your songs.The songs must be related to life.
now here are my songs
1-abhi mujhme kabhi -agneepath(new)
2-aashayein-iqbal
3-masoom-satyamev jayate or aane wala pal-golmaal(old)

Hi Manava tai! Anagha here. 

Just wanted to tell you my choice of songs.....

1. 'Zindagi ek safar hai suhana' from Aradhana

2.  'Kabhi Kabhi Aditi Zindagi' from Jaane tu ya Jaane Na

Thanks A lot. 

Bye!!

Anagha.

songs for this session in shibhir
zindagi kaisi hai paheli from movie Anand
zindagi ka safar  from movie Safar
zindagi khwab hai  movie jaagte raho

माझा एक सुन्दर अनुभव

मित्रानो,

मला आणि मुलाना शिबिरात येउन आठ वर्षे झाली आणि सगळ्यानि खुप छान आम्हाला सामावून घेतले आणि म्हणून आम्हाला कधीच एकटेपण जाणवले नाही पण खुप मोठा भावनिक आधार आम्हाला होता।
जेव्हा जयंत ने शिबिरात यायला चालू केले तेव्हा त्याला तुम्हा सगळ्या कडून भव्य वेलकम मिळाले जे आजही आम्ही आठवून गहिवरतो।
आमच्या लग्नाला जेव्हा एक वर्ष झाले तेव्हा स्वरुपाने खुपच सुन्दर फोटो फ्रेम जी गुलमोहोर आणि बोगनवेल याच्या पाकळ्या वापरून केली होती ती भेट दिली आणि त्याबरोबर महेश आणि स्वरुपाने लिहिलेले एक पत्र ही होते। जेव्हा आम्ही दोघानी ते पत्र वाचले तेव्हा आमच्या कड़े शब्द नव्हते आणि डोळे पाण्यानी भरलेले आणि मन शिबिराताल्या प्रत्येक व्यक्ति बद्दल कृत्द्न्यतेने भरून गेले।
त्या पत्रात स्वरुपाने, अँधेरी मधे पाहिलेल्या गुल्मोहोराच्या मोठ्या बहरलेल्या वृक्षावर बोगंवेलाचा वेल पसरलेला पाहिला। ते दृश्य इतके सुन्दर होते की ते आठवणीत रहावे म्हणून ती तिथे जायची आणि ते झाड़ पहायची।
त्या नंतरचे तिचे पत्रातले शब्द मी तसेच लिहून काढ़ते।
" आजपर्यंत तसे निसर्गरम्य चित्र कुठे ही पहायला मिळाले नाही। आता विचार केल्या वर काही गोष्टींबद्दल कुतूहल वाटते, असे वाटतय की एवढा मोठा वृक्ष ऐटित उभा होता, अनेकाना त्याने आपल्या अंगा खांद्यावर आश्रय दिला असेल, त्याने त्या वेलीला प्रेमाने जवळ केले, इतका आधार दिला की ती वेलही जोमाने वाढली आणि त्याच्या बरोबरीने टोकापर्यंत पोहोचली। यातून एक सुन्दर सहजिवनाचा अनुभव येतो असेही जाणवले। दोन वेगळ्या भिन्न जात-कुळीतिल जीव इतक प्रसन्न दृश्य निर्माण करून प्रेमाचा आभास देतात। आज तुम्ही दोघांकडे बघताना, तुम्ही कष्ट घेउन फुलविलेल्या संसाराला पहाताना ते अप्रतिम दृश्य डोळ्यांसमोर उभे राहिले।"

हा अनुभव इतका सुन्दर आहे की मला ते पत्र वेळोवेळी आठवण करून देते की किती आज पर्यंत आम्हाला कसे प्रत्येकाने आदराने सामावून घेतले आहे। आम्ही दोघे ही आता इतराना असे सुन्दर अनुभव आमच्या कडून यावेत असा मनापासून प्रयत्न चालू केला आहे।

मेघना.

A GOOD EXPERIENCE

    माझे  काका  माझ्यापेक्षा  सात वर्षांनी  मोठे  आहेत . त्यामुळे लहानपणी आमची  मैत्री  होती . काका पुतणी या नात्यापेक्षा बरोबरीच्या नात्याने आम्ही वाढलो .माझ्या  लहानपणीच्या आठवणीमध्ये  या नात्याचा एक  खूप सुंदर  कप्पा  आहे .
      मोठेपणी  ते  त्यांच्या  व्यवसायात  व्यग्र  झाले .मी माझं  शिक्षण ,लग्न , व्यवसायात  रमले .जेव्हा  भेटायचो तेव्हा "काय  कसं आहे ? बर चाललंय ."  याच्यापेक्षा जास्त  बोलण  व्हायचं  नाही .मला फार चुकल्यासारखं वाटत  रहायचं .
    आता  बारावी  CET  चा   RESULT    लागल्यावर मी त्यांना  फोन केला . त्यांची चौकशी केली ,त्यांच्या मुलाचा  RESULT ,पुढे  काय वगैरे बोलण झालं . त्यानंतर  पाच  दिवसांनी त्यांचा मला  फोन आला . यावेळी  त्यांनी  ते मुलाच्या  admission साठी  करत  असलेले प्रयत्न ,वेगवेगळ्या पर्यायांचा  विचार वगैरे स्वतःहून  सांगितले  आणि मग खूप गप्पा मारल्या .फोन ठेवला आणि खूप  दिवसांपासून हरवलेलं काहीतरी सापडल्यासारख  वाटलं .मधल्या काळातला दुरावा  पूर्णपणे संपून  माझ एक छान नात्याचं  माणूस परत  मिळालं .हाच फोन मी फार पूर्वी करायला हवा होता ... असं वाटलं .पण ठीक आहे .आता या पुढे आणखीही नाती अशीच जपायची .

                                                                           ___   प्राची पाटील 




 

Rutuja's Dream

Hi Everybody,
 Rutuja has expressed her dream on a piece of paper which I  found while cleaning my drawer. I have scanned it and thought of sharing the same with you.

M.S.Thakur

Our acquaintance - a unique expeience

Last month on our Coorg trip, we had a driver Mr. Shanmugamum. A decent, well mannered, soft spoken, humble and kind personality. Frankly different from these days driver personality. Apart from his good driving ability, he had a knack of understanding the customer's need and making them comfortable. His vehicle and its upkeep spoke about him and his caring attitude. During our conversations, we realised that in his off hours, he takes care of his daughters studies, prepares egg dosa for his family, including his parents who stay with him.

On our last day, while driving we noticed a dog sitting in the middle of the road with traffic speeding from both sides.  He slowed down and had a good look at the dog from his window and pulled the vehicle over the side. Without wasting a second, he got out and started walking towards it. I followed him. He was trying to push the injured dog on to the side of the road. We managed to get the dog on the roadside and then sprinkled some water on him. The dog as if, waiting for this help, got up and started walking away from the road. We were back on our journey. He was emotionally upset and later mentioned he cannot afford to see a animal die on the road and hence helped him to atleast get over on the side so that he will able to survive. This noble gesture touched us and could see a human heart behind the face which kept saying Thank You practically after every conversation.

In fact we thank him for this experience and human touch 
Mahesh

Fathers day for Saniya and Unmesh !!!

Further to Unmesh's narration, sharing some snaps of our visit to National park last Sunday.
Vikas

Random act of kindness - Lata aaji

Random Act of Kindness

The other day I got a call from a Doctor from Pune. He had just finished reading my book which he had got from the library and was utterly impressed. His baby is just a year old and the book, according to him, threw good light on the path he has chosen. The book showed him precise dimensions of parenting.

More interesting part of the story comes now. He was overwhelmed by the love and concern on could feel all through the book and wished to sincerely thank me for that. But he realized that he did not have my telephone number or email id. He was thinking how to reach me. Just then at that moment he saw something.

At the back of the book, some unknown reader had written my name and telephone no. in case some one wished to get in touch with me.

We both were touched by this unique human gesture of expressing love, gratitude and social responsibility!

Lata aaji

 दिनांक १/७/२०१२ ला मी, माझे बाबा, चिटणीस काका आणि सानिया असे आम्ही चौघेजण बोरिवलीच्या संजय गांधी national पार्कमद्ध्ये गेलो होतो. खरे तर आम्ही तिकडे जाऊन सायकलने फिरणार होतो. पण आम्ही तिकडे गेलो तेव्हा तिकडे फक्त दोनच सायकली शिल्लक होत्या. आणि सायकल घेण्यासाठी ही मोठी लाईन होती. त्या लाईनच्या पाठी जर आम्ही उभे राहिलो असतो तर आम्हाला नक्कीच चौघांना सायकल मिळेपर्यंत परत यायची वेळ झाली असती. म्हणून आम्ही आमच्या गाडीनेच जंगलात फिरलो. आम्हाला जाताना काही दिसले नाही. म्हणून आम्ही एका मोकळ्या groundवर गाडी पार्क केली आणि कान्हेरी गुंफाला जाण्यासाठी निघालो. जेथे आम्ही गाडी पार्क केली होती तिकडन ही जागा अर्ध्या किलोमीटर वर होती.एवढे अंतर आम्ही चालून पार केले. तेथील भरपूर लेणी पहिली . प्रत्येक लेण्याविषयी तिथे काही माहिती लिहिली होती. नंतर आम्ही परत जंगलात प्रवेश केला तर आम्हाला एक तळे लागले. पण तेथे आम्हाला काहीच दिसले नाही.म्हणून आम्ही दाट झाडीत गेलो. आणि खूप चाललो. पण तेथेही आम्हाला काहीच दिसले म्हणून आम्ही परत त्या तलावापाशी आलो. तर आम्हाला ३ गायबगळे दिसले. मी त्यांचे फोटो काढले. त्या तळ्याच्या बाजूला एक छोटे डबक होते. त्या डबक्यात एक खेकडा आणि एक बेडूक एवढेच दिसले. मग आम्ही परत यायला लागलो. आम्हाला कान्हेरी गुंफावर येताना सुद्धा काहीही दिसले नाही. मग आम्ही जेथे गाडी पार्क केली होती तिकडे गेलो. तर आम्हाला एक अविस्मरणीय गोष्ट दिसली ती म्हणजे आमच्या गाडीच्या बाजूलाच एका दुसऱ्या गाडीवर एक माकड आपल्या पिल्लासह चढले होत. मग त्या गाडीतल्या माणसाने त्यांचे अगदी जवळून फोटो काढले. ते माकड थोड्यावेळाने जंगलात पळून गेले.हे दृश्य मी केक खाताखाता पाहत होतो. मग आम्ही गाडीत बसलो आणि परतीच्या प्रवासाला सुरुवात केली. येताना आम्हाला लहान असलेले पण तरुण अस एक हरणाच पिल्लू दिसलं. ते आमच्या गाडीच्या समोरून अचानक धावत गेले. आम्ही त्याचा पाठलाग केला. आम्ही त्याचे निरीक्षण करताना आम्हाला असे जाणवले कि, ते हरीण आपल्या कळपातून वेगळे झाले होते, हरवलेले होते. आम्ही त्या हरणाला झाडात गडप होईपर्यंत पाहत होतो.  नंतर आम्ही पुढे गेलो तेव्हा आम्हाला एक हरणांचा कळप दिसला. ती हरण सुद्धा कोणालातरी शोधत होती,  बेचैन झाली होती . त्यावरन आम्ही असा तर्क काढला कि ह्याच  कल्पात ते मगाशी दिसलेले हरीण होते पण त्या वेळी ते गायब असल्याने ते हरीण आणि हा सगळा कळप बेचैन होता.' आम्ही थोडे पुढे गेल्यावर मला एक सापसुरली दिसली.  ती दिसल्यावर लगेचच मी बाबांना गाडी थांबवायला सांगितली. आणि मी साप्सुरली शोधण्यासाठी खूप प्रयत्न केला. पण सारे व्यर्थ निघाले. ती गवतात लपून बसली होती. मग आम्ही पटापटा घरी जाण्यासाठी निघालो.  मिलीन्द्काकाला आणि सानियाला घरी सोडून आम्ही आमच्या घरी परतलो.

                                  आम्ही जंगलात फिरण्यासाठी आलो होतो. पण इतर काही लोक जंगलात फिरण्यासाठी नव्हे तर गोंधळ घालताना आणि कचरा टाकताना पाहून मला त्यांचा राग येत  होता.

उन्मेष परांजपे.

Homecoming of Neil:

Hi,

After three years of stay in Pune, Neil came back home last month. We at home were excited and were planning for his welcome. A bouquet of chocolates as suggested by Manava, was outsourced and Saniya was to make a banner. That day Radha had invited Saniya & other friends at her place for lunch,and so under the able art direction and art work from Radha,  wordings  from Saniya, and enthusiastic participation from Kaveri and Ruchita(their common friends), a beautiful banner was made which was put up on our front door. Knowing Neil was coming,Vaishali flung into action and brought  chicken and also a whole variety of Canape stuffings and canapes for Neil, which sufficed all of us. Nidhish’s excitement knew no bounds,inspired by the bouquet, he prepared a beautiful card with chocolate bars all around it. Though inconvenient, Neil’s Varsha Atya and Pravin Kaka extended their stay to welcome him. Meghana Atya and Ajay Kaka also came over with an icecream cake that he loves,to be cut on his arrival. At the door to welcome him were Ajoba, Ajjis from both the sides, both atyas,kakas,Nidhish, Saniya ,Radha,Kaveri,Ruchita,Vaishali Mavshi, and Swati Mavshi( Kaveri's Mother).Though not planned as much, it was a beautiful welcome party . The warmth in the relationships was truly touching. I am sure this warmth will remain with Neil forever.

गुरू पौर्णिमे निमित्त ............!!!
माझ्या समस्त गुरूजनांना प्रणाम .......
----------------------------------------------

कुंभारासारखा गुरू नाही,
वरि घालितो धपाटा, आत आधाराला हात

आधी तुडवी तुडवी, मग हाते कुरवाळी
ओल्या मातीच्या गोळ्याला, येई आकृती वेगळी
घट जाती थोराघरी, घट जाती राऊळात

कुणी चढून बसतो, गाव गौरीच्या मस्तकी
कुणी मद्यपात्र होतो, रावराजांच्या हस्तकी
आव्यातली आग नाही, पुन्हा आठवत

कुणी पुजेचा कलश, कुणी गोरसाचा माठ
देता आकार गुरूने, ज्याची त्याला लाभे वाट
घट पावती प्रतिष्ठा गुरू राहतो अज्ञात

गीत – ग. दि. माडगूळकर

Hello Manvadidi,
I think that from the songs I choose I liked ;

• Ae zindagi , gale lagale from 'Sadmaa'
• Zindagi maut na ban jaye sambhalo yaro from 'Sarfarosh'

Ps. I hope you enjoy listening to them :)

Dear Manava Tai,
                            I am suggesting two songs on 'ZINDAGI'
                            1) Zindagi pyaar ka geet hai - (film) Souten
                             2)Zindagi ek safar hai suhana - (film) Andaz
                
    Bye,
           Rutuja.

Dear मनवा ताई,
मी झिंदगी विषयावरची पुढील गाणी पाठवत आहे.

• झिंदगी के सफर मे  गुझार जाते है
• झिंदगी मेरे घर आना
• मे झिंदगी का साथ निभाता

 bye
-Mallika

 Hello
Me & my mother we everyday solve Bull's eye from Mumbai mirror. It is very interesting.Yesterday I made seven letters word.I like sudoku too. I taught how to play sudoku to my mother. Now she also solve it.

-Mallika

monsoon magic

red pierrots mating

    It was just another day. After school I went up to my garden to see the proceedings taking place in my garden. Recently a number of new species visited my garden, which was really pleasing and satisfying. 4 to 5 red pierrots were fluttering from which I saw these 2 mating.

     Also we visited yeoor again, this time it was different. Every thing was covered in green and there was a bloom of wild flowers every where.  

painted lady

Dear All,

2 weeks back we were discussing the shades and the things that represent the rain or its presence. These are some of the shades that you would enjoy.

These are the photos during my visits to various places in Osmanabad Dist. Of course the camara is not very great but am sure you will love the photos.

Anand Naik

१ जून ते ५ जून (माझी  नोकरीत  २४ वर्ष पूर्ण झालेत ) म्हणून सरकार तर्फे एक ट्रेनिंग घ्यावे लागते शेवटच्या दिवशी आम्ही सर्वे शिक्षकांनी आम्हाला  शिकवणाऱ्या शिक्षकांना फुल न फुलाची पाकळी म्हणून लामण दिवे  देण्याचे ठरवले  चेंबूर मधील एका दुकानातून ते विकत घेतले ,त्या दुकानदाराने जेव्हा त्याला समजले कि एक प्राचार्य  निवृत्त होत आहेत त्याने त्यांच्या  साठी खास वेगळे पाकिंग   करून दिले स्वताहून एक नारळ दिले सर्वे   शिक्षकांसाठी फुले दिलीत .मला वाटते आपणहून काही न सागता स्वताहून आदराने ज्या प्रकारे ते त्याने दिले त्याचे मलाखूप कौतुक वाटले

Dear all,

This is Aarti, Harsha and Rahul's mother writing for the first time and I would like to share an incident which occured during May vacations.  It happened so that I read an article in Vasturang on house of Dr.Babasaheb Ambedkar. It was suggested to visit the place at any time between 10am to 3pm. and can show children his daily used things like his study table, his books, his pens and many more articles. I was amazed to know that his bunglow, "Rajgriha" is in Hindu  Colony is near to our place, and wanted to visit once during summer holidays alongwith children.  I remembered seeing the bulding "Rajgriha"many a times passing by the street. I applied for one CL from office and decided to visit the very place. It was a sunny bright late morning and we reached there arond 11:45 am.  As we reached we were surprised to know that the entrance of the building was closed and no one really knew about any display of his used articles and things and his  house for public viewing.  We were disappointed a bit as we walked through almost two bus stops to reach. There was a cobbler near his house who was eating his food.  I enquired about public viewing of Dr.Ambedkar's house, and he just denied.  He said it can only be done only on two days of the year i.e.14th Feb and 6th Dec. I requested him as, "Kaka can't it be done today as I really wanted to show my children the Vaastu of such a great man because of whom the cnturies old Varna Vywastha which gave such a inhuman treatment to Dalit people was given a downfall.  They were treated very badly by other section of society and was only revived and were given special rights and included in our social flow only by work of Dr.Babasaheb Ambedkar. I can do like other mothers taking children for movie or in a mall but I wanted add something more eternal or a lifetime experience and that is the reason  I have  taken my childern here.  Then he asked "who you are are you a Brahmin", I said No, then he said "Jaybhim", I said "No" and don't know what strucked my mind I said "I am an Indian"," who believes the great work done by Dr.Ambedkar", and to our surprise he said "Ok I can't do much about it but only I can allow you to go around this Vaastu from ground floor and not up"  I said Ok and then we were just going around the place touching the walls and the pillars and guessing and imagining around.  In a minute after he called us near him and said "Bayo just go from this passage up on first floor and knock the door you may come across dauther-in-law of Dr.Ambedkar and she might take you in".  We went the same way and an elderly lady in white saree enquired about our visit I told her Mam may we come for a few minutes  today as it is next to impossible to visit on those two days, she was convinced that normally people come to visit his place considering him God and just take Darshan of his photos and go but are not interested and impressed(Bhaarawlele) many at seeing his Vaastu and his things.  She allowed us in,  we gently rubbed  our hand on his chair, his table his bookshelf and we were in tears to stand in the place where he used to be.  We just experienced it for few minutes and thanked her holding her hands.  I thought in my mind that because of us she might was disturbed and in future I will never inform anyone to visit the place only on the two dates.  And this was a lifetime expexperience for me and my children....  Thank you.

Ps.This experince sharing is possible only because of dear Mokshada

Hello everybody.
I would like to share something about the difference in value structures and its impact on us.
Many a times we are taken for granted or used by somebody according to their mood-swings, as they are sure of our good behaviour in spite of the hurt caused by such behaviour. Earlier I used to get hurt and used to carry it for a long time and would get frustrated in return. But now I do get hurt. I accept it and nurse it and then let it go. Because I have accepted myself and my hurt more positively. I don't deny or fight it anymore. And I am also sure of the path taken by me and in return it has increased my acceptance to greater heights. Now its easier to reach peace in less time.
Bhagyashree