मित्रानो,
मला  एक सुंदर अनुभव सगळ्यांबरोबर सांगावासा वाटतोय.
मी जेव्हापासून बेकरिचा कोर्से शिकलेय तेव्हापासून मनात इच्छा होती कि जो
आनंद मला मिळतोय, घरात वाढदिवस असल्यावर स्वतःच्या हाताने केक बनवायचा
आणि तो हि अगदीच बाहेरच्या केक सारखा, हा आनंद सगळ्यांना मिळावा म्हणून
मी हे बेकरीचे व्ह्र्कशोप करायचे ठरवले.
मला खूप उत्तम प्रतिसाद हि मिळाला आई आणि  मुलांचा.
आम्ही सगळे मे 8 ला आमच्या कडे भेटलो आणि एकूण 25 ते 30 जण मिळून खूप चं
छान वेळ घालवला.  यामधे मुलांना बेसिक चोकोलेट केक शिकवला आणि सगळ्यांनी
तो अतिशय सुंदर पणे केला, एकूण मुलांची expertise खूप जास्त दिसत होती.
आमची पूर्ण एक बेडरूम केक्स नि भरली होती कारण फ्रीझ मध्ये सगळे केक मावत
नसल्याने AC लाऊन आम्ही केक्स ठेवले होते आणि ते जवळ जवळ 15 ते 20 केक्स
होते.
आम्ही नंतर ब्रेंड बनवला आणि सगळ्या आईना वजन कमी करण्यासाठी एक घरघुती
उपाय सापडला,
कारण ब्रेंड बनवताना पुश उप्स मारल्यासारखे सगळे वजन ब्रेंड च्या कणिक
वरघालून तो हाताने मळायचा असतो
अगदी 10 मिनिटे आणि पंखा हि बंद करावा लागतो.
अनिरुद्ध ने तर सगळे पाहून हसत बोलला "ब्रेंड खाऊन नाही तर बनवताना नक्की
आमच्या कॅलोरीएस कमी  होणार ".
दुपारी सगळ्यांनी छान पणे स्वरूपा मावशीने आणलेला पुलाव, धनश्री मावशीचा
ढोकळा, प्राची मावशीचे  गुलाबजाम, आंबे खाल्ले.
सगळ्या आया बाकी गोष्टी सांभाळत होत्या म्हणून मला चांगले पणे शिकवणे
सोपे  गेले. संध्याकाळी मग सगळ्यांनी स्वतः बनवलेला पिझ्झा आणि केक
खाल्ला आणि आमचा दिवस संपला.
या सगळ्यात अजून एक छान गोष्ट घडली ती म्हणजे समृद्धीचा मिळालेला प्रतिसाद.

जेव्हा मी पहिल्यांदा शिबिरात बेकरीच्या गोष्टी आणायला चालू केल्या
तेव्हा समृद्धीचे बाबा आवर्जून बोलले कि, समृद्धीला बेकिंग ची फार आवड
आहे आणि मी ते लक्षात ठेवून तिला केक च्या रेसिपेस पाठवल्या आणि  तिने
त्या सगळ्या करून पहिल्या आणि मला फोन करून सांगितले हि.
जेव्हा मला आदल्या दिवशी,आयांची लिस्ट बनवताना कळले कि समृद्धीचे नाव यात
नाही आहे तर मी त्यांना फोन केला आणि फक्त आदल्या रात्री माझा  पत्ता
समजून घेऊन त्यांनी समृद्धीला वेळेवर पाठवले ही.               अनिरुद्ध
ला हि खूप आवड आहे जेवण बनवायची हे मला भाग्यश्री ने सांगितले होते,ती
येऊशकली नाही पण अनिरुद्ध नक्की आला आणि बाकी मुलांबरोबर खाली खेळायला न
जाता पूर्ण वेळ कित्चेन मध्ये सगळे काही पहात होता.
सर्वेश ने कागदाची फुले  बनवून आणली तर ईश्वरी ने ती फुले ठेवायला रंगीत
फ्लोवेर् पॉट बनवला, दिव्याने सुंदर फोटो फ्रेम बनवली  तर समृद्धीने
सुंदर चोकोलेट चा गिफ्ट बोकस बनवला.
हे सगळे फोटो मी खाली लावले आहेत.
ईशा महात्मे, स्वानंदी, सिमरन, आराध्य, उन्मेष परांजपे, विरज, आर्या या
सगळ्या मुलांच्या येण्याने आणि  एवढ्या छान पणे केक शिकून तो बनवण्याने
माझे हे व्ह्र्कशोप सार्थक झाल्या सारखे वाटले,
आणि या सगळ्यात सर्वात मोठा मुलगा होता तो म्हणजे "आदित्य", तो दरवेळेस
कित्चेन मध्ये येऊन प्रत्येक  गोष्ट निट लक्ष देऊन पहात होता आणि मधुरा
ला सूचना देत होता कि आपण हे सगळे करू या. आम्ही  सगळ्यांनी बाकी मुलांची
आणि आयांची आठवण काढली आणि त्यांना हि तो आनंद मिळावा म्हणून आज लिहित
आहे.
नंतर सर्वेश, ईश्वरी आणि विरज आमच्याकडे राहिले आणि आम्ही खूप मजा केली.
रात्री तर मी आणि जयंत  त्यांच्या गप्पा एकतच राहिलो जेव्हा ते समदुखी
भाऊ आणि त्यांना त्रास देणाऱ्या बाबा च्या लाडक्या बहिणी यावर  चर्चा करत
होते आणि त्यांचे अनुभव ऐकून खूप हसलो हि कारण सगळच मजेशीर होते. त्यात
ते सगळे भाऊ हसत हे पण सांगत  होते कि या बहिणी सगळे काही मोठे मोठे करून
सांगतात आणि मग शेवट आम्हाला हि घरात्ल्यांकडून मोठे मोठे चा मिळते.
आम्हा सगळ्यांसाठी खूप सुंदर अनुभव या सगळ्यांनी दिला आणि त्या सुंदर
आठवणी आता आमच्या कडे आता नेहमी राहतील।

वेदांत, महेक & मेघना, जयंत.

 Saloni and Simran needed the emotional warmth more than most children in our vicinity. Their mother Mrs Sandhya Mangle has a job which involves days to weeks of travel often abroad. Shekhar manages his stressful business and day to day affairs of their family and education alone during these periods. This was pointed out to us by Lata aaji. But we have not risen up to the situation and failed to offer adequate support

       Aaradhya Naik was about 11 years of age when the family returned back to India from the Middle East. Aaradhya had to constantly face the problem of adjusting to new set of peer groups, teachers and social contacts at school and home. ( Frequent change of schools due to transfer of Anand's job locations ). We have been in touch since then. But much more ought to have been done on our part so that he would have felt at home ,accepted.

       One of the lapses in our social parenting was the inadvertent exclusion of Om Lad from the group of children who spent a couple of days at our home about 5 years ago.

      Om Vaknally lost his dear ones in a short time in quick successions. We could only relate to the sorrow n grief of Swarupa and Mahesh but were unable to figure out the magnitude of mental agony and trauma which was borne by little Om.

       We failed to realize that Karan Thakur needs attention of his Anandmewa peers and parents. We have not made any contribution to this.

     Above all we could not initiate, organize, arrange or plan activities or programmes for shibirites. Such plans are urgently needed for our self growth and of all parents so that the nurturance given to all of us by Lata aaji is further consolidated.

 by Suchitra and Jayant

अजय खंदारे ः एक चूक

चारेक वर्षांपूर्वी लताआजींनी मुलांसाठी सुट्टीत अभ्यासाविषयी महिन्याभराचे निवासी शिबीर घेतले होते. रात्री मुले शिबीराच्या जागेत व मूली लताआजींच्या घरी असत. दररोज रात्री आठनंतर मुलांबरोबर एक बाबा पालक शिबीरात असे व तो रात्री मुलांबरोबर राहत असे. त्यावेळी चारवेळा मला मुलांबरोबर राहायची संधी मिळाली.

दूसऱया दिवशी सकाळी मुलांना दूध देण्याची जबाबदारी त्या पालकावर असायची. तेव्हा माझ्याकडून चूक झाली ती अशीः

एके दिवशी ओमला (लाड) सकाळीच आवरून त्याच्या शाळेत जायचे होते. त्यामुळे तो लवकर उठून त्याची तयारी करीत होता. मीही त्याला मदत करत होतो. गार्गी ओमला शाळेत घेऊन जायला सकाळीच शिबीरात आली होती. या घाईगडबडीत ओम दूध न पिता शाळेत रिकाम्यापोटी गेला. इतर मुलांना दूध देतानाही ही गोष्ट माझ्या लक्षात आली नाही.

संध्याकाळी आदल्या रात्रीच्या मुलांसोबतच्या गप्पागोष्टी आठवताना आपण ओमला दूध न देता रिकाम्यापोटी शाळेत पाठविले हे लक्षात आले आणि आपण मोठी चूक केली हे जाणवलं. काही वेळाने मी गार्गीला फोन करून माझी झालेली चूक सांगितली व सॉरी म्हटलं. गार्गीने मात्र फार काळजी व विचार करू नकोस असे सांगून मला दिलासा दिला.

परंतु ओम सकाळी लवकर शाळेत जाणार हे माहित असूनही मी त्याबाबत काहीच विचार केला नव्हता ही माझी घोडचूकच होती असे मला वाटते.

हे लिहिताना मला असेही वाटते की माझ्या या चूकीबद्दल मी तेव्हा ओमशीही बोलायला हवे होते.

अजय

हे अजयच्या वतीने पोस्ट केले आहे.

My Journey with Rubik

Most of you know that I solved the Rubiks cube, right? Well, I got really hooked up on to it and for many days, I could be seen in different corners of my house twisting and turning the colourful 3X3 horror.
Then, I mastered it. I started to do small technical adjustments to improve my time (eg: I removed all the pieces of the cube, greased the inside with vaseline, and rearranged it. Managed to knock 45 secs off my time). I can now solve a fully scrambled cube in a minute and half. Soon, it became quite easy and did not pose a challenge any longer. Then I taught Aai. She learnt it too. Then we would both try to get our hands on the cube at the same time. By this time, the poor cube had become worn out, due to my hard handling when I was trying to set a new personal record. I mentioned this to Aai, who realized we needed a new cube.
So one evening, home she came with TWO new cubes! And the special part is, that one was a regular cube while the other IS A 4X4! (It's the same thing, only with 16 squares on each side instead of 9. It's the baap of the regular). I was super-scared. I was just not sure that I could do it. So then, one weekend, I logged on to YouTube and took the tutorial. I was right, it was difficult.
Of course, I started out immediately. And I realized that as challenging as it was, it was equally interesting. And so, I actually solved it one evening!!!
It's not too easy and actually I haven't been able to solve it since. (Maybe I solved it accidentally the first time too, who knows?) My point is, it's really exciting. Now, maybe, I'll master this one too and move on to bigger, more scary versions of the cube. You know what? I'm actually looking forward to it!
Love,
Saniya.

P.S. I hear that quite a few of you have solved it too. Looking forward to racing you guys soon! Also, for those who want to solve it, here's a helpful link: http://www.youtube.com/watch?v=HsQIoPyfQzM. There are two parts to the video. Do try...

KHAU

Even though this incident happened many years ago, I feel like that it has occurred recently.

Lataaji had told us ( parents) to plan khau (snacks) for next program.  Some mothers took initiative and it was decided that five of us (including me) will be preparing Idli and  one mother will be making Chatni.  We all were happy with our planning (As usual!)

Only after serving khau to children, we realized our mistake. Every child was looking at neighbour’s plate.  Chatni was only uniform among all plates of children and idli of every plate was of different sizes, different colour, different texture , some  were  prepared from homely prepared peeth ( batter) whereas some were from readymade peeth (batter), some were hot and some were cold and needless to say  every plate was tasting different.

We all realized that our over enthusiasm, incorrect planning and laziness (!) take away small but precious pleasures of our children and we have to be more careful of the same  in future.

P.S.-  We did not realise the mistake even after serving and we realised the same after it has been brought up to our notice by Lataaji.

My mistake in Social Parenting

Recently Meghana had organised a lovely bakery workshop for the mothers and even a few children participated wholeheartedly. Meghana, along with Vedant and Mahek had planned the event very well and had put in a lot of efforts, and of course Jayant’s support was also noticeable. Her preparation had a professional touch.

 It was very disturbing to see that more than half of the mothers turned up late. I thought maybe Meghana was informed about the different timings each one was going to arrive, and so did not pursue the topic. But later on I knew that, that was not the case as some of them had not informed her and later I felt sorry that as a senior member of the group, I did not bring up the topic for discussion before the session ended. That discussion would have been healthier and probably could have highlighted that such a casual approach is not right. After all we are all together in this group to be better and better individuals and so we need to help each other in overcoming our shortcomings and encourage good deeds, making sure in the process that a healthy society for our children does not remain just our dream.

This was when Eesha was 12 years old and was not to be continuing in Junior shibir. At that time, I got a hint that I might get transferred to some other location. The decision was pending from the office. So, we were confused about whether to take admission of Divya for shibir that year. We made a mistake of not discussing this with Lataaaji and just kept guessing about the transfer. Later on when the things were clear from the office, we met Aaji for the admission. This caused lot of inconvenience to Aaji as she wanted to finalise the admission. We realised our mistake at that time. 

Gayatri and Prasad

Response to Aniruddha's post - The Football Match

We have the desired channel "Ten Action" and will be glad to host those who want to watch the match collectively. Those intertested should respond on the blog or sms me or Swarupa about your attendance.
Mahesh

Introspection

Hi !
Om and Swarupa have been contributing on the blog for awhile and I have mostly been a silent reader.  Swarupa and me have been introspecting on our decade long shibir relationship. 

The journey has really been fruitful with a lots of happy ruminations. We still clearly remember the introduction lecture of Lata Aaji's at Vile Parle. Frankly, Swarupa was bought into this concept long before. However upon experiencing a few sessions, I left behind my preconceived notions and changed for good. Hence here I am today, myself as an individual and as a parent with Swarupa trying to express our current status.

We have undergone a drastic change in our mindset and attitude. When we see Om today, there is a great sense of satisfaction in us. However change is the constant phenomena and as we look ahead in life, we continue to see a huge challenge ahead of us. The world around is changing at a very rapid pace and we need to keep up with it. We remember our parent’s shibir interaction with Kumar Ketkar and Lata Aaji some time back stating that Our Children are growing at a tremendous pace and they categorically emphasized that we as parents need to keep up to that pace. We, individually as our child’s parents, are engaged in this process. While this is on, on the other hand we still are failing to see the bigger picture… ie. our social fragment as the shibir group / society around us. Today “it’s me, my family” that is keeping us so occupied that the world around us has taken a back seat. This ideally should not be the case as this same world is our pillars of family foundation.
While we were in the normal shibir, we used to meet all over every weekend. Today that has got reduced to only once in a month. While this is the fact of life and will continue, we making special attempts to stay connected with each other is missing. Thinking on these lines, following thoughts were further emerging:  

1. We as shibir group have, fairly reacted during emergencies. When we say emergencies, it’s about our individual families going through different crisis. As a shibir group, we all genuinely rush in to help but… are we THERE, just to be THERE .. in the phase of the crisis. Here, it is very important to understand the needs of the aggrieved one and we accordingly need to respond. If this happens, it will surely bring in a balanced sound mind with right thoughts and more importantly gives a sense of comfort and security to the aggrieved one. The sense of “I have somebody to bank upon” for the aggrieved one is his need. This unspoken golden understanding is yet to reach us completely.  

2. Another important dimension is proactively thinking about these emergencies and correlating it with the world around us. Today it may have not happened to my family however in the bigger picture context, it could have happened to one of us in the shibir. Being insensitive or "not me or not applicable to me" is the kind of attitude that should go.
A real connect by mind and soul is the need. We remembered Lata Aaji’s lecture after the 26 /11 crisis on Disaster Management.  She explained by giving few examples  - cooperating with police, traffic police ( who were trying to maintain the law and order in the city during the crisis), moreover speaking to Aparna Gore & kids who were at home while Girish was on duty for more than 72 hours without a break.  This sensitivity will help increase our connect with others and also bring awareness in our children. Another reference in this context will be about few children and parents who have parted ways from the group. Though genuinely we want them to stay connected as part of the shibir, we only end up doing a lip service. A clear emotional connect and being THERE part is missing.

3. The above can be possible if only we had the right level of communication and connect. We always exchange pleasantries with everyone “Hi ! Hello, how are you..and so on” but hardly go beyond that to share our family affairs / daily experiences. Moreover at times when we hear something, we also react with a statement like "nobody told me or informed me"....unfortunately we failed accept our shortcoming of attempting to connect. Though Lata Aaji has been saying this all the while and we also realise the need of it, a real attempt to keep in touch and stay connected is missing.

4. This also brings in another important element of trust and openness in relation. If  we do not like or are not in the agreement with the other person’s opinion / action, we choose not to express our opinion or remain silent. We have miserably failed on this one as we always want to be good and goody goody to all... We never wanted to stand upfront and express our thoughts. Secondly how to present / express my views and still be clear about my thoughts without hurting others is a concern. 
We will have to think and take care of the later aspect first in order to easily handle this whole point. By this way the person hearing from you, will receive it well and respect your thoughts. The other way of looking at this scenario is to " you agree to disagree on some aspects". This will also help us reduce our inhibitions in the freedom of speech and expression leading to better acceptance collectively.

Vaknallis

दोन चूका  एक 8-10 वर्षांपूर्वीची, दूसरी गेल्या महिन्यातली

 

1.                शिबीरातील पहिलं वर्ष असावं. लता आजींनी मला शिबीराच्या दिवसाच्या बऱयाच आधी कागद आणायला सांगितले होते. मी लगेच कागद आणले नाहीत. गुरुवारी वा शुक्रवारी माणसाला पाठविलं पण प्रचंड पाऊस असल्यामुळे ते काही झालं नाही. लताआजींचा फोन शुक्रवारी आला व कागद आणलेले नसल्यामुळे त्या म्हणाल्या मी ते करते आणि त्याप्रमाणे त्यांनी केलं. तरीही शिबीराच्या वेळी मला आपलं काही यांत फार चूकलं असं वाटलं नव्हतं. पण त्यांनी प्रेमाने माझी चूक दाखवली. दोन धडे यातून कळले एक म्हणजे आपल्याला सोपविलेले काम लगेच करणे आणि चूक दुसऱयाला कशा भाषेत आणि टोनमधे सांगणे. आठ-दहा वर्षांत पहिला धडा बऱयापैकी शिकलो पण दूसऱया बाबतीत शिशूवर्गातच आहे.

2.               गेल्या महिन्यात गोरे यांनी घरी बोलावले होते. थोडाफार कार्यक्रमही कळला होता. एकंदर कार्यक्रम नीट आखलेला आहे हे कळले. आदल्या दिवशी निरोप आला की नुलकरांनी आपले नवीन घरही बघायला प्रेमाने बोलावले आहे व त्यासाठी त्यांनी गोऱयांना विचारलेही आहे. त्यासाठी 3च्या ऐवजी 2.30ला पोचायचे. आमच्या घरी यावर चर्चा झाली. ही गोष्ट बरोबर नाही हे सगळ्यांना वाटले. आम्ही गोऱयांना फक्त कळवलं की आम्ही 3.00 वाजता येऊ. तसेच गेल्यावर कळलं की खारघरमधे फिरायला योजलेली ठिकाणही फार जवळ नाहीत. एकूण नूलकरांचे घर बघण्याचा कार्यक्रम नसता तरी ठरवलेले सर्व कार्यक्रम होणे शक्य नव्हते. यासर्वामधे माझी चूक अशी की असं करू नका असं गोऱयांनाही सांगितलं नाही वा नूलकरांना.

3.               नूलकरांना सांगायलाच हवे होते कारण नूलकरांशी आता बऱयाच वर्षांचा परिचय आहे. परिचय मैत्रीत रुपांतर झाले आहे का याबद्दल साशंकता मनात वाटते. नूलकर हे केवळ उदाहरण झाले. पण हे साधारणतः सगळ्यांबाबतीतच वाटते. एका बाजूला आपल्याला आलेल्या कुठल्याही अडचणीला शिबीरातील सगळेजण मदत करतील याचा विश्वास वाटतो. पण आपली अडचण सांगण्यात संकोच वाटतो तसेच चूका सांगून समोरचा दुखावला तर जाणार नाही याची शंका असते. दोन्हीमुळे सगळ्यांबरोबर संबंध चांगले पण मैत्री नाही असं काहीतरी विचित्र झालेले आहे.

This year being in the tenth standard I had enrolled myself for a crash course in history.That teacher was to cover the entire syllabus in 15 sessions of two hours each .I was doubtful since that meant nearly two chapters a day.But to my surprise she made it look so simple and easy to remember that learning a boring topic like civics was fun. Her notes were not meant for mugging up. She showed us tricks and ways of remembering all the points easily. She made smart cards for civics,some pnemonics in history etc. Thus the entire portion was completed in just 13 sessions and I for once felt History was relevant even today.

One of the biggest mistakes as a social parent was that of not using the blog for bonding with the Anandmewa family.Its more than  a year now and we have hardly contributed. Both of us have wasted this precious year and sincerely are going to become responsible social parents for our responsible teenagers.

My first bakery workshop

मित्रानो,

मला एक सुंदर अनुभव सगळ्यांबरोबर सांगावासा वाटतोय.

मी जेव्हापासून बेकरिचा कोर्से शिकलेय तेव्हापासून मनात इच्छा होती कि जो आनंद मला मिळतोय, घरात वाढदिवस असल्यावर स्वतःच्या हाताने केक बनवायचा आणि तो हि अगदीच बाहेरच्या केक सारखा, हा आनंद सगळ्यांना मिळावा म्हणून मी हे बेकरीचे व्ह्र्कशोप करायचे ठरवले.

मला खूप उत्तम प्रतिसाद हि मिळाला आई आणि मुलांचा.

आम्ही सगळे मे 8 ला आमच्या कडे भेटलो आणि एकूण 25 ते 30 जण मिळून खूप चं छान वेळ घालवला. यामधे मुलांना बेसिक चोकोलेट केक शिकवला आणि सगळ्यांनी तो अतिशय सुंदर पणे केला, एकूण मुलांची expertise खूप जास्त दिसत होती.

आमची पूर्ण एक बेडरूम केक्स नि भरली होती कारण फ्रीझ मध्ये सगळे केक मावत नसल्याने AC लाऊन आम्ही केक्स ठेवले होते आणि ते जवळ जवळ 15 ते 20 केक्स होते.

आम्ही नंतर ब्रेंड बनवला आणि सगळ्या आईना वजन कमी करण्यासाठी एक घरघुती उपाय सापडला,

कारण ब्रेंड बनवताना पुश उप्स मारल्यासारखे सगळे वजन ब्रेंड च्या कणिक वरघालून तो हाताने मळायचा असतो

अगदी 10 मिनिटे आणि पंखा हि बंद करावा लागतो.

अनिरुद्ध ने तर सगळे पाहून हसत बोलला "ब्रेंड खाऊन नाही तर बनवताना नक्की आमच्या कॅलोरीएस कमी होणार ".

दुपारी सगळ्यांनी छान पणे स्वरूपा मावशीने आणलेला पुलाव, धनश्री मावशीचा ढोकळा, प्राची मावशीचे गुलाबजाम, आंबे खाल्ले.

सगळ्या आया बाकी गोष्टी सांभाळत होत्या म्हणून मला चांगले पणे शिकवणे सोपे गेले. संध्याकाळी मग सगळ्यांनी स्वतः बनवलेला पिझ्झा आणि केक खाल्ला आणि आमचा दिवस संपला.

या सगळ्यात अजून एक छान गोष्ट घडली ती म्हणजे समृद्धीचा मिळालेला प्रतिसाद.

जेव्हा मी पहिल्यांदा शिबिरात बेकरीच्या गोष्टी आणायला चालू केल्या तेव्हा समृद्धीचे बाबा आवर्जून बोलले कि, समृद्धीला बेकिंग ची फार आवड आहे आणि मी ते लक्षात ठेवून तिला केक च्या रेसिपेस पाठवल्या आणि तिने त्या सगळ्या करून पहिल्या आणि मला फोन करून सांगितले हि.

जेव्हा मला आदल्या दिवशी,आयांची लिस्ट बनवताना कळले कि समृद्धीचे नाव यात नाही आहे तर मी त्यांना फोन केला आणि फक्त आदल्या रात्री माझा पत्ता समजून घेऊन त्यांनी समृद्धीला वेळेवर पाठवले ही. अनिरुद्ध ला हि खूप आवड आहे जेवण बनवायची हे मला भाग्यश्री ने सांगितले होते,ती येऊशकली नाही पण अनिरुद्ध नक्की आला आणि बाकी मुलांबरोबर खाली खेळायला न जाता पूर्ण वेळ कित्चेन मध्ये सगळे काही पहात होता.

सर्वेश ने कागदाची फुले बनवून आणली तर ईश्वरी ने ती फुले ठेवायला रंगीत फ्लोवेर् पॉट बनवला, दिव्याने सुंदर फोटो फ्रेम बनवली तर समृद्धीने सुंदर चोकोलेट चा गिफ्ट बोकस बनवला.

हे सगळे फोटो मी खाली लावले आहेत.

ईशा महात्मे, स्वानंदी, सिमरन, आराध्य, उन्मेष परांजपे, विरज, आर्या या सगळ्या मुलांच्या येण्याने आणि एवढ्या छान पणे केक शिकून तो बनवण्याने माझे हे व्ह्र्कशोप सार्थक झाल्या सारखे वाटले,

आणि या सगळ्यात सर्वात मोठा मुलगा होता तो म्हणजे "आदित्य", तो दरवेळेस कित्चेन मध्ये येऊन प्रत्येक गोष्ट निट लक्ष देऊन पहात होता आणि मधुरा ला सूचना देत होता कि आपण हे सगळे करू या. आम्ही सगळ्यांनी बाकी मुलांची आणि आयांची आठवण काढली आणि त्यांना हि तो आनंद मिळावा म्हणून आज लिहित आहे.

नंतर सर्वेश, ईश्वरी आणि विरज आमच्याकडे राहिले आणि आम्ही खूप मजा केली. रात्री तर मी आणि जयंत त्यांच्या गप्पा एकतच राहिलो जेव्हा ते समदुखी भाऊ आणि त्यांना त्रास देणाऱ्या बाबा च्या लाडक्या बहिणी यावर चर्चा करत होते आणि त्यांचे अनुभव ऐकून खूप हसलो हि कारण सगळच मजेशीर होते. त्यात ते सगळे भाऊ हसत हे पण सांगत होते कि या बहिणी सगळे काही मोठे मोठे करून सांगतात आणि मग शेवट आम्हाला हि घरात्ल्यांकडून मोठे मोठे चा मिळते.

आम्हा सगळ्यांसाठी खूप सुंदर अनुभव या सगळ्यांनी दिला आणि त्या सुंदर आठवणी आता आमच्या कडे आता नेहमी राहतील।

वेदांत, महेक & मेघना, जयंत.

Dear All,

Before sharing my mistakes with you all let me share one thing that these mistakes were unknowingly done by me and I will definitely not repeat the same mistakes.

Many of the old parents may know this incidence, but I am sharing this for new parents. Though it was a group mistake , I am looking at  it as my individual mistake so that I can rectify myself for future such incidences.

In the year 2004 we had organized a trip to Kashmir. 7 families of our shibir with kids, their parents and relatives was our group.

After the trip was over, we wanted to share the photographs and the videos of our trip. Lata aji suggested that we can see these photos collectively at our shibir place.

We also had arranged some food from outside and one of the item was puranpoli. We had arranged ‘tup’ also but we served puranpoli with cold tup, which disturbed Lataaji very much. As readymade puran polis are dry. And cold ghee made it all the more dry. We realized our mistake after she pointed out the mistake. I think this was the classic example of mistake in social parenting on our part.

The second incidence is very recent, when she had organized a high-tea at hotel Taj. She made us realize that we all were wrong in behaving as a social parent as nobody asked Jayashri or Mahendra about Karan’s absence for that event.

I am feeling extremely sorry for that. On social parenting there is no improvement from my side. I am sure many of you also must be having the same feeling.

Lataaji had given us a pocket mirror saying that your behavior should be such that you should be able to see your reflection  with a smile on your face. I think I cannot keep a smiling face while looking in the mirror.

So let us start working on it collectively and also on individual basis.

Archana Naik

शिबिरातील ४ कुटुंब ११ , १२ ,१३ या दिवशी मुरुडला  गेलो होतो. आधीच्या रविवारी आम्ही पंडितांच्या घरी या ट्रीपच्या योजनेसाठी जमलो होतो. आम्ही एकूण १२ जणांनी या सहलीत सहभाग घेतला. ११ तारखेला सकाळी ७ वाजता पार्ल्यातील २ कुटुंब पहिल्यांदा बसमध्ये बसली . नंतर कुर्ल्याला आणखी २ कुटुंब बसमध्ये बसली.  १२ जणांमध्ये २ मुले व ३ मुली होत्या.  गाडी एकदम खटारडी होती. खटारडी म्हणजे गाडी पळताना पाठच्या डिक्कीचा दागाडागा दागाडागा असा आवाज येत होता. अशा गाडीतून आम्ही   फणसाड जवळच्या एका हॉटेलमध्ये जेवणासाठी थांबलो. आम्ही खर तर जंगलातल्या एका तंबूत राहणार होतो. पण आयांनी अशी तक्रार केली कि ' तंबूत दिवे तसेच बाथरूम नसेल तर आम्ही तंबूत राहणार नाही.' म्हणून सुदान्शुकाकाने डोंगराच्या पायथ्याशीच या हॉटेलमध्ये राहण्याची सोय केली.  हॉटेलचे मनेजर म्हणाले आत्ता तीन a c खोल्या आणि १ सूट १ दिवसासाठी उपलब्ध आहेत. आम्ही त्या खोल्या पाहील्या आणि बुक केल्या.  मग आम्ही आपापले टोट घेऊन खोल्यांमध्ये गेलो. 
                       मग आम्ही मुले पत्ते खेळलो. 3:30 वाजता सगळे तयार झालो कारण आम्हाला फणसाड अभयारण्यात जायचे होते. जंगलात प्रवेश करण्यासाठी घाटाचा मार्ग अवलंबावा लागला. जंगलात जाताना सोबत खायला काहीही घेऊन जायचे नाही असे आम्ही ठरवले. जंगलात आम्ही जाऊन येऊन ५ किलोमीटर चाललो. आम्हाला त्या दिवशी एकही प्राणी दिसला नाही. पण आमच्या सोबत एक  कुत्रा आला होता. तो आमच्या सतत पुढे असायचा. कितीतरी वेळा तो कुत्रा मध्येच कुठेतरी गायब व्हायचा. थोड्यावेळाने तो कुठूनतरी यायचा. तो येताना मी सारखा फसायचो, कारण तो येताना जंगलातून यायचा. मला वाटायचे कि हा कोणतातरी वन्य पशु आहे. पण तो जेव्हा बाहेर यायचा तेव्हा मला कळायचे कि हा कोणताही वन्य पशु नसून हा तर माणसाळलेला कुत्रा आहे. मग तिकडन परत हॉटेलला आलो.आम्ही पटापट कपडे बदलले आणि जेवायला आलो. जेवण झाल्यावर सगळे आपापल्या खोलीत गेले. आणि झोपले कारण पुढच्या दिवशी सकाळी पहाटे परत फणसाड अभयारण्यात जायचे होते. पुढच्या दिवशी सकाळी पहाटे उठून सगळ आवरल आणि खाली गाडीपाशी आलो. तर गाडीचा चालकच गुल होता. आम्ही त्याला खूप खूप शोधला. पण सारे व्यर्थ. पण आमच्या आवाजाने तो आपणून उठला आणि बाहेर आला, त्याने हात धुतले आणि गाडी सुरु केली. आम्हाला निघायला ४ : ३० होऊन गेले होते. ५:३० ला आम्ही फणसाड अभयारण्यात पोचलो. आमच्याबरोबर तिकडचे फोरेस्ट 
ऑफिसर  आले होते. मी सारखा त्यांच्याच पाठी होतो. त्यामुळे मला सोडून बाकीच्या कोणालाच शेकरू खार दिसली नाही. मला एकट्यालाच दिसल्याब्द्द्ल ते मला बाबू म्हणाले. थोडे पुढे गेल्यावर आम्हाला शेकरूचे घरटे आणि सुकलेल्या पानांच्याच रंगाचा बेडूक दिसला.  त्यानंतर मला हरणटोळ साप फोरेस्ट ऑफिसरानी दाखवला त्यांची नजर एकदम तीक्ष्ण होती. मग मी त्या सापाचे रपारप  फोटो काढले. आणि मग त्यांनीच तो साप बाहेर काढला. तो साप सर्वांनी हाताळला. आणि सोडून दिला. मला साप बघून खूप आनंद झाला. मग आम्हाला 1 मचाण दिसले. त्यावर गेलो. वरन आम्हाला समुद्र दिसत होता. त्या समुद्रात ४ बोटीसुद्धा होत्या . थोड्यावेळाने आम्ही खाली उतरलो. आणि पुढे चालायला लागलो. आकाशात सर्पगरुडाची  जोडी उडताना दिसली. खूप चालल्या मुळे सर्व दमलो होतो. पण मला जंगलातच रहावेसे वाटत होते 
unmesh paranjape

Our trip to Fansad

बिबट्याची विष्ठा 

मुन्घ्यांचे वारूळ 

Mazi Aai

झाडावर राहणारा बेडूक 

शेकरुचे घरटे 

जंगलातील रस्ता 

माझ्या हातावर हरणटोळ

शुदान्षुकाका आणि आम्ही सर्व मुले गारंबी वेलीवर बसलो. 

कॅप्शन जोडा

कॅप्शन जोडा

वनरक्षक हरी नाईक, मी आणि विरज  

आम्ही 12 जण फणसाडला गेलो होतो त्याचे काही फोटो अपलोड करत आहे. हे सर्व फोटो मी काढले आहेत.  3 फोटो बाबांनी काढले आहेत . 

                                                              उन्मेष परांजपे 

Dapoli days,4 may 2012

 Before sharing our experiences  we would like to introduce you to the place where we stayed last  week.

        Dapoli is a town perched on the slope of the hills near Harne,in Ratnagiri district, on the konkan belt. The place where we resided is called Nisarga Sahavas,which is owned by our close family friends. The owner (Aajoba) has a sprawling nursery which receives numerous requests of plants. Their nursery is renowned in India .He called us personally (omkar joined later) to stay with them and soak in some knowledge.

        In the span of a week we learned a few things from him. He taught us the basic methods of agriculture like grafting,etc. Aajoba told us about why and how language is significant in our lives. The relationship of nature  and humans and how to prevent yourselves from overstepping the law of nature were a couple of things he explained us by giving us a few simple  examples. In the mean time we noticed some similarities in the thought processes of Lata aaji and this Aajoba.

         Aajoba's personality is a very striking feature of his attitude. He always encouraged people to focus on their goal and he never looked back. Despite having wealth and authority he and his wife(Aaji) were filled with self-esteem,and were down to earth. He always saw the filled part of the glass and never dwelled on the sufferings of his life.They both had faith in each other's decision and were confident,thoughtful and supportive. Before proceeding ahead they took opinions from the right people. 

         Aajoba came up  and established himself by fighting all odds in life. Aaji did everything wholeheartedly hence whatever she made for us reminded us of our grandmothers. She was always smiling and even took interest in learning origami, and was socially active. Aaji also was involved in making food products .Their son Ashish kaka was also supportive and enthusiastic,he even accompanied us for bird watching and playing carom despite having responsibility of managing the financial sector of Nisarga sahavas.

          Because of these big threes we realised where we had to improve. In this trip we felt that the first two days were dull. Later we realised we should be more resourceful and hence we started involving ourselves in other activities hence the later days did not go in vain. 

           This was our first trip where we were completely on ourselves. No seams bound us and we could have done whatever we wanted in that time, but we utilised it for the best. in the mean time Madhura velankar, a marathi actress had come to visit Nisarga sahavas. We as a gesture of gratitude presented her with a bunch of origami roses.

            In free time we also rediscovered our hobbies like photography,origami,solving rubik's cube,etc for which we couldn't fish out time before. As for personality development we improved our communication skills with others and between us. This experience was an awakening for us and would be remembered.....

Soham,om and Omkar

A post from Kiran Swadi

This post is on behalf of Kiran Swadi, since he  is currently out of station and unable to post this himself .

            I am one of the parents who help Lataajji in smooth functioning of some projects of junior shibir. In this process some assignments are given to me to be performed in the shibir. I was asked to share a video taken by Shubham & Krutika of the sparrow nesting at our residence. Lataajji has instructed me that the entire process has to be interesting to the kids and their parents. The video could not be shown in the shibir due to some or other technical problem. It was very disappointing for kids, their parents and also to my own kids who have taken efforts to take the videos/photos. This situation could have been avoided. I should have visited the shibir in advance, sorted out the technical hitch well in advance, so that the entire process would have been successful. This happened due to my over confidence, carelessness. This was the failure on my part in respect of community parenting.

            Also, I wish to share another incident. Some of the craft projects in the shibir are given to Shantala. I help her in bringing all the materials required from the market. In one of the project I was to bring small square shaped papers. I did bring the same duly cut in square shapes from the printing press. I did not verify the correctness of the same at home.   When we started performing some craft tutorials the kids started complaining about the shapes of the paper.  They were not of perfect square shaped. We had to cut the same in proper shape once again. Precious time was lost. The entire planned programme could not be completed. To avoid such occurrence in future, both of us ensure that the preparations are done well in advance, check the same. All cutting of papers is done at home to avoid last moment hurriedness. 

-From Kiran Swadi